پایان نامه ارشد رشته عمران: ارائه مدل عرضه و تقاضاي هوشمند براي ناوگان حمل ونقل عمومي ترکيبي

متن کامل پایان نامه مقطع کارشناسی ارشد رشته مهندسی عمران برنامه ریزی حمل و نقل

با عنوان : ارائه مدل عرضه – تقاضاي هوشمند براي ناوگان حمل ونقل عمومي ترکيبي (مترو و اتوبوس شهر تبریز)

در ادامه مطلب می توانید تکه هایی از ابتدای این پایان نامه را بخوانید

و در صورت نیاز به متن کامل آن می توانید از لینک پرداخت و دانلود آنی برای خرید این پایان نامه اقدام نمائید.

دانشگاه آزاد اسلامي

واحد تهران جنوب

دانشكده تحصيلات تكميلي

“M.Sc” پايان نامه براي دريافت درجه كارشناسي ارشد

گروه مهندسي برنامه ريزي حمل و نقل

عنوان:

ارائه مدل عرضه – تقاضاي هوشمند براي ناوگان حملونقل عمومي ترکيبي (مترو و اتوبوس شهر تبريز)

برای رعایت حریم خصوصی اسامی استاد راهنما،استاد مشاور و نگارنده درج نمی شود

تکه هایی از متن به عنوان نمونه : (ممکن است هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود ولی در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل است)

چكيده:

طي چند دهه اخير سيستم هاي نوين حمل و نقل شهري نظير قطارهاي سبك شه ري، تراموا، مترو و اتوبوسهاي سريع باعث دگرگوني در حمل و نقل شهري شده اند. برنامه ريزان مسائل شهري با استفاده از اين پيشرفت هاي تكنولوژيكي مي توانند راهكارهاي متفاوتي در خصوص نحوه برنامه ريزي حمل و نقل شهري ارائه نمايند.

هدف اين تحقيق ارائه مدل عرضه – تقاضاي هوشمند براي ناوگان حمل و نقل تركيبي عمومي مشتمل بر قطار سبك شهري و اتوبوسراني شهر تبريز با رويكرد كاهش زمان انتظار مسافرين قطار سبك شهري و زمانبند ي سرفاصله زما ني ناوگان بوده است. با توجه به ويژگيهاي سيستم حمل و نقل عمومي و چگونگي انجام سفر استفاده كنندگان آن بخش از سيستم حمل و نقل شهري از مبدأ تا مقصد سفر، زمان سفر بيشتر از هر عامل ديگري در ميزان مطلوبيت سيستم حمل و نقل عمومي و ميزان استفاده از اين سيستم مؤثر است . به نحوي كه با كاهش زمان سفر مسافرين، سيستم حمل و نقل عمومي به عنوان كم هزينه ترين، ايمن ترين و در نهايت مطلوب ترين بخش سيستم حمل و نقل شهري از سوي استفاده كنندگان انتخاب مي گردد. زمان سفر با سيستم حمل و نقل عمومي مشتمل بر سه بخش زمان پياده روي از ايستگاه، زمان انتظار در ايستگاه، زمان درون وسيله است كه در اين مطالعه كاهش زمان انتظار در ايستگاه، تابع هدف بهينه سازي تركيب ناوگان اتوبوس راني قرار گرفته است. چرا كه زمان انتظار در ايستگاه تابعي از تواتر حركت اتوبوسها و نيز تعداد ناوگان خطوط اتوبوسراني است. از اين رو در اين مطالعه مدلي پويا براي تعيين تركيب بهينه ناوگان حمل و نقل عمومي ارائه شده است كه در آن با نشانه گذاري ايستگاههاي مشترك ميان خطوط قطار سبك شهري و خطوط اتوبوسراني و همچنين تعيين خطوط اتوبوسراني منتخب براي تغيير ناوگان آنها، و سپس تحليل ترافيكي شبكه حمل و نقل شهري تحت هر يك از سياستهاي تغيير ناوگان، سياست بهينه و در نتيجه تركيب بهينه ناوگان معرفي مي گردد.

نتايج حاصل از مدل هوشمند نمايانگر آن است كه با توجه به تداخل شبكه خطوط اتوبوسراني و شخصي، افزايش ناوگان خطوط اتوبوسراني موجب ايجاد شلوغي در برخي مسيرهاي شبكه (از مبدأ تا مقصد) و در نتيجه نوسان زمان صرف شده و مسافت طي شده در شبكه مي گردد. كه اين امر چيزي نيست جز تغيير هزينه وارده بر استفاده كنندگان از شبكه. بنابراين تركيبي از ناوگان، بهينه است كه منجر به وارد شدن كمترين هزينه به استفاده كنندگان از شبكه گردد.

مقدمه:

با توسعه شهرها و افزايش تقاضاي سفرهاي درون شهري، نياز به جابجايي مردم و كالاها طي سالهاي اخير روز به روز افزونتر گشته است . در اين ميان مهندسين حمل و نقل و برنامه ريزان شهري، تنها راه مديريت حمل و نقل و ترافيك شهرها را در افزايش سهم حمل و نقل انبوه و عمومي و توسعه مديريت سيستم هاي حمل و نقل شهري دانسته اند. چرا كه با توسعه سيستم و افزايش كارايي و مطلوبيت آن، با افزايش سهم سيستم هاي حمل و نقل عمومي از تقاضاي سفرهاي شهري، نياز به استفاده از وسايل نقليه شخصي كاهش مي يابد و اين امر مي تواند تاثير بسيار مطلوبي در شاخص هاي حمل و نقل و ترافيك، نظير حجم ترافيك، زمان سفر، ميزان تأخير و نيز شاخص هاي مديريتي مانند ميزان مصرف سوخت و آلايندگي هوا داشته باشد.

طي چند دهه اخير سيستم هاي نوين حمل و نقل شهري نظير قطارهاي سبك شهري، تراموا، مترو و اتوبوسهاي سريع باعث دگرگوني در حمل و نقل شهري شده اند. برنامه ريزان مسائل شهري با استفاده از اين پيشرفت هاي تكنولوژيكي مي توانند راهكارهاي متفاوتي در خصوص نحوه برنامه ريزي حمل و نقل شهري ارائه نمايند.

اما در اين ميان يك نكته بسيار حائز اهميت است و آن اينكه هيچ تكنولوژي و سيستم نمي تواند براي تمامي موارد پاسخگو باشد. يعني به بيان ساده تر اين تكنولوژي است كه مي بايست در خدمت رسيدن به اهداف برنامه ريزان قرار گيرد. گزينه هاي پيشنهادي براي جابجايي شهري مي بايد متناسب شرايط متعددي باشد كه مهندسان و برنامه ريزان در مطالعات حمل و نقل شهري لحاظ مي نمايند.

با توجه به تنوع سيستم هاي مختلف حمل و نقل عمومي، از اين سيستمها به فرآخور نتايج مطالعات در شهرها استفاده گرديده است. اما مسئله مهم در اين ميان بهره مندي از تمامي سيستمها در جهت نايل آمدن به بيشترين و با كيفيت ترين ميزان جابجايي در شهرها است . مي توان در توضيح اين مطلب چنين گفت كه كارايي منفرد هر يك از اين سيستمها نمي تواند به اندازه كارايي تركيبي آنها در كنار يكديگر، اثر بخش گردد. چنانچه در تمامي مطالعات حمل و نقل انجام يافته در شهرها، سيستم هاي متنوع حمل و نقل عمومي را در كنار يكديگر مورد ارزيابي قرار داد ه اند و در طراحي آنها، شرايط فيزيكي و عملكردي هر كدام مدنظر داده شده است. اين امر باعث مي گردد كه هر سيستم در عين خدمت دهي در خصوص جابجايي شهري، با تركيب با ساير سيستم هاي موجود باعث افزايش كارايي كل مجموعه گردد.

با توجه به مطالب گفته شده در اين تحقيق با هدف قراردادن افزايش سهم حمل و نقل عمومي از طريق افزايش کارايي سيستمهاي ترکيبي مترو و اتوبوس، سعي مي گردد با بررسي المان هاي مرتبط با طراحي ناوگان براي هريک از سيستمها، مدلي جهت بهينه سازي زمان انتظار در ايستگاه هاي مشترک بين دو سيستم مترو و اتوبوس ارائه گردد. چرا که با بهينه سازي زمان انتظار براساس اين مطالعه، مي توان به ترکيب بهينه ناوگان براساس شاخ صهايي نظير ميزان مسافر جابجا شده، زمان سفر و مسافت طي شده وسايل نقليه خصوصي دست يافت.

تعداد صفحه : 151

قیمت : شش هزار تومان

 

پشتیبانی سایت :       

        serderehi@gmail.com