دانلود پروژه زیست شناسی : بررسي اثرات پروپرانولول روي بازتثبيت حافظه ترس در رت: ارزيابي شدت و سن حافظه

متن کامل پایان نامه مقطع کارشناسی ارشد رشته زیست شناسی

با عنوان : بررسي اثرات پروپرانولول روي بازتثبيت حافظه ترس در رت: ارزيابي شدت و سن حافظه

در ادامه مطلب می توانید تکه هایی از ابتدای این پایان نامه را بخوانید

و در صورت نیاز به متن کامل آن می توانید از لینک پرداخت و دانلود آنی برای خرید این پایان نامه اقدام نمائید.

عنوان: بررسي اثرات پروپرانولول روي بازتثبيت حافظه ترس در رت: ارزيابي شدت و سن حافظه

استاد راهنما: دكتر علي رشيدي پور

اساتید مشاور: دكتر غلامحسين واعظي، دكتر عباسعلي وفايي

برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده درج نمی شود

تکه هایی از متن به عنوان نمونه : (ممکن است هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود ولی در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل است)

چکيده

مقدمه و هدف: بازتثبيت حافظه فرايندي است که به دنبال يادآوري و فعال­سازي حافظه­هاي ثبت شده قبلي اتفاق مي­افتد. فرايند بازتثبيت فرصت دستکاري کردن حافظه را بعد از شکل­گيري ارائه مي­دهد و شايد به اين صورت وسيله درماني براي درمان حافظه­هاي به زور وارد شده که وابسته به بيماري­هاي استرسي بعد از تروما (Post-traumatic stress disorders, PTSD) است، فراهم شود. مطالعات قبلي نشان داده­اند، که تزريق سيستميک آنتاگونيست­هاي گيرنده­هاي بتا­آدرنرژيک باعث کاهش بازتثبيت حافظه ترس در رت مي­گردد. هدف مطالعه حاضر بررسي اثر پروپرانولول به عنوان يک آنتاگونيست گيرنده بتا آدرنرژيک بر بازتثبيت حافظه ترس در رت با در نظر گرفتن شدت و سن حافظه مي­باشد.

مواد و روش­ها: در اين مطالعه از 160 سر موش­هاي نر سفيد آزمايشگاهي از نژاد Wistar با وزن 300-250 گرم استفاده شد. همه موش­ها داخل Fear conditioning system آموزش ديدند، که براي ايجاد حافظه ضعيف از 2 شوک 1 ميلي آمپري و براي ايجاد حافظه قوي از 5 شوک 1 ميلي آمپري استفاده شد. سپس در گروه­هايي که حافظه نزديک آنها بررسي شد 24 ساعت بعد از به­خاطرآوري به مدت 4 روز متوالي تست انجام شد، و در گروه­هاي حافظه دور 36 روز بعد از به­خاطر­آوري تست­ها انجام شد.

نتايج: يافته­هاي ما نشان دادند که، تزريق سيستميک پروپرانولول سبب آسيب بازتثبيت حافظه ترس نزديك و دور صرف نظر از شدت آنها مي­گردد.

نتيجه­گيري: اين يافته­ها نشان دادند که گيرنده­هاي بتا آدرنرژيک در بازتثبيت حافظه ترس نزديك و دور ، نقش مهمي را ايفا مي­کنند.

واژه­هاي کليدي: بازتثبيت حافظه، پروپرانولول، حافظه نزديک، حافظه دور، حافظه قوي، حافظه ضعيف

1-1- مقدمه

توانايي مغز جهت حفظ و به­خاطر­آوري اطلاعات حافظه ناميده مي­شود. پردازش حافظه در چند مرحله صورت مي­گيرد كه عبارتنداز: نخست فاز کدگذاري (Encoding phase) يا اكتساب اطلاعات ((Acquisition، تثبيت ((Consolidation و به­خاطر­آوري (Retrieval). به دنبال به­خاطر­آوري دو وضعيت متضاد اتفاق خواهد افتاد، تثبيت مجدد يا بازتثبيت (Reconsolidation) و يا خاموشي Extinction)). بازتثبيت حافظه فرايندي است که به دنبال يادآوري و فعال­سازي حافظه­هاي ثبت­شده قبلي اتفاق مي­افتد (51 ، 9).

بازتثبيت يک ،فرايند بنيادي است. بعضي از پارامترهاي آزمايشگاهي مي­توانند مانع از ظاهر شدن بازتثبيت شوند كه به آنها عوامل مرزي مي گويند. محققان نشان داده­اند که حافظه قوي در رت­ها ابتدا در مقابل بازتثبيت مقاومت مي­کنند ولي بعد از زمان کافي متحمل بازتثبيت مي­شوند که اين قضيه نشان دهنده­ي اين مطلب است که وضعيت مرزي مي­تواند ناپايدار باشد.

در طي سال­هاي اخير مطالعات زيادي در زمينه­ي حافظه و يادگيري انجام شده­است و به کمک نتايج حاصل از آنها قسمت­هاي مختلف مغز که در اين رابطه دخيل هستند، شناسايي شده­اند. آميگدال از جمله­ي اين مناطق است که در تعامل با هيپوکمپ و شکنج دندانه­اي بر حافظه مؤثر است. بررسي­هاي آسيب­شناسي، الکترو فيزيولوژي، فارماکولوژي و تصويربرداري نشان مي­دهد که آميگدال نقش مهمي در اکتساب و تثبيت يادگيري و حافظه دارد. اثرات ترکيبات شيميايي و هورمون­هاي محيطي از قبيل گلوکوکورتيکوئيدها و کاتکول­آمين­ها (اپي­نفرين و نوراپي­نفرين) از طريق آميگدال وساطت مي­شود (16). نشان داده­شده­است که افزايش رهايش اپي­نفرين و نوراپي­نفرين در طي استرس از غده فوق کليوي از طريق مسير منزوي Nucleus of Salitary Tract (NTS) ، در بصل- النخاع، سبب افزايش حافظه مي­شود. .نورون­هاي آدرنرژيک اين مسير به طور مستقيم با آميگدال در تماس هستند.

مسير غير­مستقيمي نيز وجود دارد که در آن نورون­هاي آدرنرژيک مسير NTS توسط لوکوس سرولوس با هسته­هاي مغزي، و در نهايت با آميگدال ارتباط دارند (6). تحريک الکتريکي فيبرهاي صعودي واگ بعد از آموزش، مانند اپي­نفرين منجر به افزايش حافظه مي­شود. مهار موقتي NTS با تزريق موضعي ليدوکائين، اثرات اپي­نفرين را بر فاز اکتساب مهار مي­کند، در صورتي­که آگونيست­هاي بتاآدرنرژيک باعث افزايش وابسته به دوز حافظه مي­شوند (57). شواهد زيادي نشان مي­دهند که، اثرات اپي­نفرين بر تثبيت حافظه از طريق فعال کردن نورون­هاي آدرنرژيک در آميگدال است. بلوک گيرنده­هاي بتاآدرنرژيک آميگدال اثرات اپي­نفرين محيطي را بر حافظه مهار مي­کند و تزريق اپي­نفرين يا آگونيست­هاي بتاآدرنرژيک به داخل آميگدال، بعد از آموزش، سبب افزايش تثبيت حافظه مي­شود. فعال شدن هر دو گيرنده­ي آلفا و بتا در آميگدال براي اعمال اثرات سيستم آدرنرژيک بر حافظه حياتي است (58). يافته­هاي فوق نشان مي­دهند که مسير، عصب واگ – NTS- هسته قاعده­اي جانبي آميگدال، نقش مهمي در اعمال اثرات اپي­نفرين بر حافظه دارد.

در سطح سيستمي، هيپوکمپ براي مانع شدن از بازتثبيت در آميگدال ضروري است. در سطح مولکولي زيرواحدهاي رسپتورهاي NMDA- NR2B که براي القاي بازتثبيت حافظه ترس شنوايي در آميگدال حياتي هستند، در شرايطي که حافظه قوي متحمل بازتثبيت نمي­شود، مقدارشان از حد طبيعي پايين­تر است. بازتثبيت فرصت دستکاري­کردن حافظه بعد از شکل­گيري را ارائه مي­دهد و شايد به­اين­صورت وسيله درماني براي درمان حافظه­هاي ناخوانده که وابسته به بيماري­هاي استرسي بعد از تروما (PTSD) است، فراهم شود. PTSD، با افزايش فعاليت نورآدرنرژيک همراه است. مطالعات حيواني و انساني ثابت کرده است که تحريک نورآدرنرژيک،تثبيت حافظه ترس را افزايش مي­دهد. تعدادي از مطالعات اخير نقش گيرنده­هاي بتاآدرنرژيک را بر روي بازتثبيت حافظه نشان داده­اند (10 ، 31 ، 26 ، 31).

هسته­هاي قاعده­اي – طرفي آميگدال BLA) ) و هيپوکمپ خلفي (Dorsal hippocampus)، نواحي مهمي در اثردهي هورمون­هاي استرس بر روي حافظه هستند و BLA به عنوان هدف اصلي نورآدرنرژيک­ها در شرايط ترس شنوايي و تثبيت آن شناخته شده­است (31).

در آزمايش­هاي مختلفي اثر تزريق سيستميک و تزريق درون BLA ي آگونيست­ها و آنتاگونيست­هاي گيرنده­هاي بتاآدرنرژيک، براي تعيين نقش اين گيرنده­ها بر روي بازتثبيت حافظه ترس، بررسي شده­است. يکي از مسدود کننده­هاي گيرنده بتا­آدرنژيک پروپرانولول است که در سال­هاي اخير اثرات آن روي حافظه ترس بررسي شده­است. پروپرانولول مسدود کننده غيراختصاصي گيرنده‌هاي بتايک و بتادوي سمپاتيک مي‌باشد، که عمدتا براي درمان فشارخون مورد استفاده قرار مي‌گيرند. اثرات اختلالي پروپرانولول بر روي بازتثبيت حافظه بيشتر زماني مشاهده مي­شود که بعد از به­خاطر­آوري مصرف شود و اين اختلال بازتثبيت بعد از به­خاطر­آوري به خوبي ثابت شده­است.

بررسي­ها در انسان نيز مدارک بحث انگيزي را در مورد اثر پروپرانولول بر روي حافظه ترس و اثر آن بر نشانه­شناسي (PTSD) ارائه کرده است ( 10 ، 39 ).

2-1- ­تعريف يادگيري

يادگيري به معني کسب اطلاعات جديد است(30).

3-1- انواع يادگيري

1-3-1- يادگيري ارتباطي:

اين يادگيري زماني اتفاق مي­افتد که، فرآيند يادگيري با برخي روابط بين محرک­ها درگير باشد و از انواع آن مي­توان موارد زير را نام برد:

الف- شرطي سازي کلاسيک

اين نوع يادگيري براي اولين بار توسط ايوان پاولف شرح­داده­شد. بنا­بر اعتقاد او جفت نمودن محرک وارد­شونده به يک حيوان باعث تغيير پاسخ­دهي آن حيوان نسبت به يکي از دو محرک مي­شود، در اين نوع يادگيري ارتباط زماني بين محرک شرطي خنثي (Condition Stimulus) و محرک غير­شرطي (Uncondition Stimulus) که پاسخ ياد­گرفته­شده را ايجاد مي­کند به وجود مي­آيد. پاولف نشان­داد که، عرضه غذا به يک سگ گرسنه پاسخ غير­شرطي، ترشح بزاق را ايجاد مي­کند و در صورتيکه زنگ درست قبل از عرضه غذا به صدا درآيد، سگ مي­آموزد که زنگ با غذا ارتباط دارد و به تدريج زنگ زدن به تنهايي باعث ترشح بزاق مي­شود. اگر ترکيب محرک­هاي شرطي شده (زنگ) و شرطي نشده (غذا) تکرار شود و روابط زماني حفظ شود، ارتباط بين محرک­هاي فوق آموخته مي­شود و در اين زمان محرک شرطي­شده به تنهايي مي­تواند پاسخ غير­آموخته (ترشح بزاق) را ايجاد­کند، و چنانچه محرک شرطي چندين بار بدون محرک غير­شرطي اعمال شود، شدت و احتمال ايجاد پاسخ شرطي کاهش مي­يابد که اين فرآيند را خاموشي (Extinction) مي­نامند.

تعداد صفحه :39

14700 تومان

پشتیبانی سایت :              serderehi@gmail.com